Pismo Święte nie wspomina o rodzicach Maryi, o jej narodzeniu i dzieciństwie. Te informacje uzupełniają apokryfy, czyli popularne pisma wczesnochrześcijańskie nieznanych autorów. Największy wpływ na tradycję wywarła tzw. Protoewangelia Jakuba z połowy II wieku. Z niej znamy imiona rodziców Maryi, Joachima i Anny. Z niej dowiadujemy się o tym, że Maryja była dzieckiem wymodlonym i od początku swego istnienia poświęcona przez rodziców na służbę Bogu. Protoewangelia opowiada o najmłodszych latach Maryi i o oddaniu jej do świątyni. Apokryf podaje też, że Maryja urodziła się w pobliżu świątyni w Jerozolimie. Na miejscu wskazanym przez tradycję jako dom rodziców Maryi zbudowano pod koniec V wieku świątynię nazwaną Kościołem Najświętszej Panny, obecnie nosi ona nazwę bazyliki św. Anny. Kościół ten został poświęcony w dniu 8 września i ta data została przyjęta jako dzień narodzin Maryi. Najstarsze wzmianki o liturgicznych obchodach święta narodzin Maryi pochodzą z VI wieku ze wschodu, z Syrii. W Rzymie zostały wprowadzone w 688r. Było to święto, w którym odbywała się uroczysta procesja z zapalonymi świecami. Światło zapalonych świec miało symbolizować narodzenie Maryi, która przyniosła światu Chrystusa, Światło świata.

Święto Narodzenia w Polsce nazywano także świętem Matki Bożej Siewnej. Zgodnie z tradycją w tym dniu przynosi się ziarno do kościoła, by je poświęcić. Według naszych przodków, gdy ziarno zostanie pobłogosławione w dniu maryjnego święta, wtedy wyda ono obfity plon. Tradycyjnie siewy miały miejsce dopiero po 8 września, czyli po święcie Narodzenia.